گزینه های اباتمنت

اباتمنت
گزینه-های-اباتمنت

گزینه های اباتمنت

گزینه های درمانی متعددی برای رستوریشن مورد نیاز برای یک ناحیه بی دندانی وجود دارد.به عنوان یک قانوان کلی،در یک بیمار با بی دندانی پارسیل،پروتز های متکی بر ایمپلنت باید از دندانهای طبیعی مجاور خود مستقل باشند.عوامل بیولوژیک و بیومکانیکی ای وجود دارد که به واسطه آنها ترجیح بر مستقل بودن پروتز ایمپلنت است؛مهمترین مزایا هم به عوامل بیولوژیک بر میگرددکه شامل کمتر بودن خطرات پوسیدگی و درمان اندودونتیک است.شیوع پوسیدگی در دندانهایی که در یک پروتز پارسیل ثابت(بریج)اسپیلنت شده اند 22 درصد عوارضی را تشکیل میدهد که پس از 10 سال بروز خواهند کرد.(چون پونیک به عنوان محلی برای ذخیره پلاک عمل میکند)در حالی که کراون های منفرد در همین مدت زمانی تنها 1درصد خطر پوسیدگی روبرو هستند.وقتی دندان مجاور ناحیه بی دندانی دندانهای طبیعی دست نخورده روکش نشده باشند و یک پروتز ایمپلنت ساخته شود،خطر پوسیدگی کمتر شده و ایمپلنت ها هم طبعا دچار پوسیدگی نمیشوند.

دومین عارضه شایع پروتزهای ثابت متکی بر دندان عوامل اندودونتیک هستند که تقریبا در 15 درصد بیماران بعد از 10 سال دچار آن میشوند.وقتی پروتز هایی مجزا و مستقل طراحی شود،اباتمنت های ایمپلنت نیازی به درمان های اندودونتیک نداشته و از سوی دیگر دندانهای طبیعی اسپلینت نشده کمتر نیاز به درمان ریشه پیدا میکنند بخصوص اگر برای کراون تراش نخورده باشند.بنابراین دندان تراش نخورده کمتر در معرض خطر شکست ناشی از درمان اندو یا شکستگی است.

همچنین مزایای بیومکانیکی متعددی هم برای پروتزهای مستقل متکی بر ایمپلنت وجود دارد.دندان بصورت فیزیولوژیک 28 میکرون به سمت آپیکال و 56 تا 108 میکرون در بعد افقی حرکت میکند. بنابراین دندانی که به یک ایمپلنت متصل شده باشد.(که حرکت کمتری دارد)میتواند به منزله یک کنتی لیور روی ایمپلنت عمل کرده و عوارض بیومکانیکی را افزایش دهد.در نتیجه وقتی رستوریشن ایمپلنت به یک دندان طبیعی متصل شود،خطر شل شدن پیچ اباتمنت،تحلیل استخوان مارژینال و شل شدن رستوریشن افزایش خواهد یافت.همچنین پروتز های متکی بر ایمپلنت مستقل تعداد پونتیک ها بین دندان و ایمپلنت را حذف کرده یا کاهش میدهند.(با افزایش ایمپلنت های مجاور دندان).در نتیجه خودبخود تعداد اباتمنت ها افزایش یافته توزیع نیروها به شکل مطلوب تری صورت خواهد گرفت.افزایش تعداد اباتمنت ها خطر شل شدن رستوریشن را کاهش میدهد که سومین عارضه شایعی است که در پروتز های ثابت متکی بر دندان طبیعی اتفاق می افتد.بنابراین پروتز های مستقل متکی بر ایمپلنت عوارض و مشکلات کمتری داشته و میزان موفقیت بلند مدت پروتز آنها و ماندگاری دندانهای طبیع مجاور آنها بیشتر است.

به علاوه وقتی یک پروتز متکی بر ایمپلنت مستقل طراحی میشود توزیع نیروهایاکلوزالی به شکل مطلوب تر اتفاق می افتد.همچنین این توزیع نیروها،خطر شل شدن پیچ اباتمنت،تحلیل استخوان مارژینال ایمپلنت و شل شدن رستوریشن را کاهش میدهد.در نتیجه طرح درمان ایده آل برای یک بیمار با بی دندانی پارسیل ساخت یک رستوریشن مستقل متکی بر ایمپلنت است.

منبع:پروتز ایمپلنت های دندانی میش

ارسال دیدگاه