دو دندان از دست رفته

فیکسچر
دو-دندان-از-دست-رفته

دو دندان از دست رفته

وقتی دندانهای مجاور از دست بروند،دور ایمپلنت باید رستوریشن را ساپورت کنند.یک شیوه مرتبط با استتیک بافت نرم در دندانپزشکی ایمپلنت قرار دادن یک پونتیک تخم مرغی ovate روی یک ایمپلنت برای جایگزینی دو دندان از دست رفته در استتیک زون است.علتی که در بیشتر موارد برای این شیوه درمانی ذکر میشود این است که دستیابی به پاپیلا بین دندانی بین دو ایمپلنت مجاور دشوار است.با این حال،عوارض بیومکانیکی شل شدن سمان پروتز،شل شدن پیچ و نیروی افزایش یافته نیز خطر تحلیل استخوان مارژینال و شکستگی ایمپلنت را افزایش میدهد.در نتیجه،بافت نرم استخوان تحت تاثیر قرار گیرد.تا زمانیکه فضای بین ایمپلنت ها 3 میلی متر یا بیشتر بوده و یک و نیم میلی متر از دندانهای طبیعی مجاور فاصله داشته باشند،پاپیلا بین دندانی تشکیل میشود.

در نتیجه وقتی دندان مجاور از دست رفته و فضا 12 میلی متر یا بیشتر باشد،دو ایمپلنت باید در محل قرار داده شود حتی در ناحیه استتیک.

برای تقویت قانون بدون کنتی لیور و براساس موقعیت های کلیدی ایمپلنت پیشنهاد میشود یک ایمپلنت بجای هر دندان قرار گیرد وقتی یک یا دو دندان مجاور در یک قوس بیشتر از 12 میلی متری از دست رفته باشد(وقتی قطر ایمپلنت 3 میلی متر باشد)،یا وقتی طول قوس بیشتر از 13میلی متر  باشد(وقتی قطر یک ایمپلنت 3 و دیگری 4 میلی متر است)و به همین ترتیب .با این حال اگر ناحیه سرویکال در ناحیه استتیک نباشد(خط لبخند باید هنگام حرف زدن در مندیبل)،قرار دادن دو ایمپلنت در فضاهای محدود شده مزیودیستالی مزیت بیشتری دارد(مثلا 10-11 میلی متر) تا از بروز عوارض بیومکانیکی تا حدامکان جلوگیری شود.پاپیلا بین دندانی در این شرایط ایده آل نخواهد بود،اما اگر در منطقه استتیک نباشیم،خطرات بیومکانیکی بیش از خطرات استتیک است.

وقتی یکی از دو دندان از دست رفته(یا بیشتر)شامل یک مولر باشد،یکی از دو ایمپلنت انتهایی باید5/1 میلی متر از دندان قدامی مجاور فاصله داشته و دیگر ایمپلنت انتهایی در دیستال مولر آخر نباید در مرکز مولر باشد.به این ترتیب،اگر ایمپلنت ها اسپلینت شوند،یک کنتی لیور 3 میلی متری از مرکز مولر به سمت مارژینال ریج حذف میشود.وقتی ایمپلنت در موقعیت دیستال مولر قرار نگیرد،ابعاد آخرین مولر باید کاهش یابد تا کنتی لیور حذف شود.

تکنسین و دندانپزشک باید آگاه باشند که وقتی ایمپلنت دیستالی در موقعیت مزیالی مرکز مولر قرار داده شود کراون آخرین مولر باید هم اندازه یک پرمولر باشد.

بنابراین وقتی فضای بین دندانی 12میلی متر یا بیشتر باشد اباتمنت های انتهایی در هر انتهای پروتز اولین چیزی هستند که در برنامه درمانی طراحی میشوند.وقتی این گزینه قابل استفاده نباشد،استفاده از ایمپلنت های اضافی،ایمپلنت هایی با سایز بزرگتر و طرح ایمپلنت هایی با سطح تماس بزرگتر توصیه میشود.بعلاوه نیروهای وارد بر ناحیه کنتی لیور پروتز باید کاهش یافته یا حتی بطور کامل حذف شوند.

منبع:پروتز ایمپلنت های دندانی میش

ارسال دیدگاه