روش آرام بخشی روده ای

درمان
روش-آرام-بخشی-روده-ای

روش آرام بخشی روده ای

پس از گزینش دارو های آرام بخشی، دوز (مقدار) منلسب دارو برای کودک محاسبه (برآورد) می شود. هنگامی که داروی آرام بخش تجویز شد، بیمار باید در محلی از مطب که امکان پایش پیوسته را می دهد نگهداری شود. هنگامی که اثر دلخواه آرام بخشی دیده شد (به طور معمول پس از سی تا شصت دقیقه)، بیمار به صندلی دندانپزشکی منتقل می شود. دستگاه های نگهدارنده محافظ، مانند تخت Papoose ، اغلب برای کنترل حرکات بالقوه آسیب رسان در کودک بی هوش شده مفید است. هنگامی که چنین دستگاه هایی استفاده می شود، بازوها، پاها و لگن باید همتراز و بسته شود. قفسه سینه و دیافراگم نباید بسته شود، چون مانع تنفس خود به خود می شود. گذاشتن با دقت بالش گردی در زیر قسمت فوقانی شانه (کتف)، اغلب به نگهداری باز بودن راه هوایی در هنگام درمان کمک میکند. در این زمان می توان برای بهبود اکسیژن رسانی و فراهم کردن تنظیمات کوچک برای رسیدن به سطح آرام بخشی مورد نیاز، دادن اکسید نیتروژن و اکسیژن را آغز کرد. اگر بیمار به اندازه کافی آرام نشده تا حدی که بتوان درمان را انجام داد، تلاشی نباید صورت گیرد. اگر بیمار وارد سطح آرام بخشی عمیق یا بی هوشی عمومی شده است و دندانپزشک آموزش جامع در بی هوشی عمومی ندارد، عمل باید متوقف شده و بیمار به سطح مناسبی از آرام بخشی (معمولا آرام بخشی در حد متوسط) بازگردانده شود. اگر دندانپزشک نمی تواند بیمار را پس از کاربرد حداکثر مقدار(دوز) داروی خوراکی و اکسید نیتروژن کنترل کند، عمل را باید پایان دهد. هنگامی که متخصص بی هوشی در دسترس نیست، افزودن داروی روده ای اضافی برای عمیق کردن سطح آرام بخشی اغلب پیش بینی ناپذیر است، مدت ریکاوری را طولانی می کند و ممکن است کودک را در معرض خطر بی هوشی دوباره پس از ترخیص قرار دهد. زمانبندی مهم ترین عامل برای درمان موفق با روش های آرام بخشی روده ای است، اما درمانگران توانایی کمی برای کنترل عمق و مدت آرام آرام بخشی روده ای دارند. روش های آرام بخشی روده ای بهترین راه برای درمان های کوتاه مدت است که می تواند در زمان کار مورد انتظار از داروی آرام بخش انجام داد. انجام درست بی حسی موضعی هر سطحی از بی هوشی را افزایش می دهد، اما به ویژه در به حداکثر رساندن اثر آرام بخشی خفیف و متوسط مفید است. بیمار باید در هنگام درمان برای اطمینان از پاسخ دهی با دقت پایش شود. تحویل بیمار به پدر و مادر باید فقط پس از دیدن حداقل معیارهای ترخیص انجام گیرد. دستورهای کامل شفاهی و نوشتاری در مورد مراقبت های پس از آرام بخشی باید به دقت با پرستار بیمار مرور و اطلاعات آن نوشته شده به گونه ای باشد که شخص بتواند به آسانی در خانه به آن مراجعه کند.

منبع:مک دونالد دندانپزشکی کودک و نوجوان

 

ارسال دیدگاه