مراقبت پس از عمل اطفال

درمان
مراقبت-پس-از-عمل-اطفال

مراقبت پس از عمل اطفال

دستورات پس از عمل و یادداشت برای پرستاران هنگامی که کودک در بخش مراقبت پس از بی هوشی ( ریکاوری) قرار دارد، باید توسط دندانپزشک نوشته و در پرونده پزشکی بیمار ثبت شود. دستورات انتقال ممکن است برای افرادی داده شود که نیاز به مراقبت های ویژه دارند و به طور معمول متخصص دندانپزشکی کودکان فراهم می کند. گزارش عمل باید هر چه زودتر پس از پایان درمان نوشته شود. اگر کودک به صورت سرپایی درمان شده باشد، هنگامی که به هوش آمده و هشیار است، رفتارمناسب نشان می دهد، راه هوایی او باز و علائم حیاتی پایدار است، خونروی یا درد کنترل نشده ندارد، دفع ادرار کرده و احتباس ادراری ندارد، کودک می تواند به جای نگهداری ا صبح رز بعد برای ارزیابی بیشتر، ترخیص شود. مرکز ممکن است فهرستی از معیارهای ترخیص را برای کمک به تصمیم گیری داشته باشد. اگر کودک برای 23 ساعت زیر نظر قرار می گیرد، نکات مناسب در پرونده پزشکی وی ثبت و خلاصه وضعیت پس از ترخیص نوشته می شود. دستورات پس از عمل و نسخه داروهای لازم را به پدر و مادر یا سرپرست بیمار داده و قرار ملاقات برای مشاهده وضعیت کودک پیش از ترخیص گذاشته می شود. دندانپزشک باید در شب پس از بازگشت بیمار به خانه، برای هرگونه کمک به مراقبت کودک در دسترس پدر و مادر یا سرپرست او باشد (شماره تلفن باید داده شود). دستورات و دارو ها به بیمار در حد مقابله با عوارض شایع پس از ترخیص، مانند تب، تهوع، استفراغ، درد و خونروی کمک می کند. برقراری ارتباط موثر در این زمان ، برای تاکید دوباره برهمکاری پدر و مادر یا سرپرست کودک در مراقبت از سلامت دهان و دندان وی و نیز در به یاد داشتن قرار دیدارها و معاینات پیگیری (فراخوان) ضروری است. Enger و Mourino گزارش دادند که فقط 57 در صد از بیماران دندانپزشکی درمان شده در اتاق عمل، برای معاینات فراخوانی شش ماهه مراجعه کردند و پیشنهاد کردند درمان هایی که نیاز به پایش دارند (فضانگهدار)، در بیمارانی که احتمال بازگشت آنها کم است، به تاخیر افتاده شود. در مطالعه بیمارانی که نیاز به تکرار درمان دندانپزشکی در اتاق عمل داشتند، Sheller و همکارانش بهترین پیامد ها را ناشی از درمان تهاجمی پوسیدگی، پیگیری فعال بیمار و آموزش پدر و مادر یافتند. ویژگی های مشترک بیماران شامل موارد زیر بود: همه آنها دچار پوسیدگی دندان های پیشین میانی فک بالا بودند، بیشتر این دندان ها ترمیم پذیر نبودند، کودک هنوز از بطری شیر در زمان درمان در اتاق عمل استفاده می کرد، کودک مسئول مسواک زدن دندان های خود بود، کودک در محیط های پزشکی/دندانپزشکی همکاری کمی نشان می داد، کودک به گفته پدر و مادر شخصیت دیر جوشی داشت، وضعیت اجتماعی ناکارامد بود و پیگیر مراقبت های بهداشتی نبود. مطالعه Almedia و همکارانش بر روی استعداد پوسیدگی کودکان در آینده که مبتلا به پوسیدگی زودرس دوره کودکی (ECC) بودند، پس از درمان دندانپزشکی در زیر بیهوشی عمومی نشان داد، با وجود افزایش انجام روش های پیشگیرانه برای این کودکان، آنها همچنان استعداد به بروز پوسیدگی بیشتر در سال های بعد داشتند. پژوهشگران نتیجه گرفتند در کودکانی که تجربه ECC دارند، ممکن است درمان های پیشگیرانه و تهاجمی تر لازم باشد. چند دسته از مشکلات دندانی در کودکان وجود دارد که نمی توان آنها را به خوبی در مطب رسیدگی کرد و در بیمارستان یا مرکز جراحی سرپایی، به بهترین نحو درمان می شود. توانایی درمان کودکان در محیط بیمارستان و تامین مراقبت و درمان جامع دندانپزشکی با استفاده از بیهوشی عمومی برای چنین کودکانی، بخش ارزشمندی از برنامه درمانی دندانپزشک است. برای تامین مراقبت جامع از سلامت عمومی، واگذاری امتیاز کادر بیمارستان به دندانپزشکان واجد شرایط، در بسیاری از بیمارستان ها معمول شده است. دندانپزشکی که در مراقبت از بیمارانش از بیمارستان یا مرکز جراحی سرپایی استفاده می کند، اغلب آن را جزء رضایت بخشی از کار دندانپزشکی می یابد. پس از درمان دندانپزشکی در زیر بی هوشی عمومی، Anderson و همکارانش دریافتند که شکایت بیماران دندانپزشکی از درد، مشکلات غذاخوردن، خوابیدن و نگرانی های رفتاری بهبود زیادی را نشان داد، در نتیجه کیفیت زندگی آنها بهتر شد.

منبع:مک دونالد دندانپزشکی کودک و نوجوان

 

ارسال دیدگاه