موارد تجویز بیهوشی عمومی در درمان کودکان

درمان
موارد-تجویز-بیهوشی-عمومی-در-درمان-کودکان

موارد تجویز بیهوشی عمومی در درمان کودکان

گاهی استفاده از بیهوشی عمومی برای فراهم کردن درمان کارآمد، موثر و ایمن دندانپزشکی در کودکان لازم است. با توجه به وضعیت بیمار، این کار می تواند در شرایط سرپایی یا بستری در بیمارستان انجام گیرد. بیهوشی عمومی فقط باید بخشی از برنامه درمان کلی دندانپزشک باشد. بهداشت دهان و دندان و مراقبت پیشگیرانه باید در شروع درمان توسط پدر و مادر یا سرپرست و کودک، برای از بین بردن علت مشکل دندانی انجام شود. ایمنی بیمار و درمانگر مانند نیاز به تشخیص و درمان، باید در استفاده از بیهوشی عمومی توجیه داشته باشد. همه روش های کنترل رفتاری در دسترس، مانند نگهدارنده ها و آرام بخشی مناسب، باید پیش از تصمیم به کاربرد بیهوشی عمومی در نظر گرفته شوند. Crespi و Friedman نام چندین نویسنده را ذکر کرده اند که موافق توصیه به انجام حداقل یک یا دو روش از روش های معمول کنترل رفتاری یا آرام بخشی هشیارانه پیش از بیهوشی عمومی هستند. استفاده از نگهدارنده بیمار فقط باید پس از در نظر گرفتن امکان آسیب روانی به کودک لحاظ شود. در صورتیکه ارام بخشی هشیارانه لازم است، باید از گروه آرام بخشی واجد شرایط و معتبر (حرفه ای)استفاده شود. رضایت نوشتاری از پدر و مادر یا سرپرست قانونی کودک باید پیش از انجام بیهوشی عمومی گرفته شود. مدارک مربوط به نیاز به درمان پزشکی، کنترل ناپإیر بودن کودک در مطب دندانپزشکی و مشکلات پزشکی که در تجویز بی هوشی نقش دارد، باید در پرونده بیمارستانی بیمار گنجانده شود. پرونده ها باید به روشنی نوشته شده باشد تا دیگران بتوانند آنها را خوانده و درک کنند. با معرفی پرونده پزشکی الکترونیکی، موضوع خوانایی یادداشت های نوشته شده بهبود یافته است؛ با این حال، بازیابی ساده اطلاعات پزشکی مربوط یا نوشتن دستورات لازم  مورد نیاز ممکن است با چنین سامانه ای دشوارتر شود. درمانگر باید بتواند از سامانه پرونده پزشکی درهر بیمارستانی استفاده مناسب کند. سازمان های بازرسی، پذیرش بیمار دندانپزشکی را از نظر تکمیل درست مدارک بیمارستانی برای اهداف پرداخت بیمه و تضمین کیفیت بررسی می کنند. بیمارانی که بیهوشی عمومی برای آنها روش درمان انتخابی است، شامل موارد زیر است:

  1. بیمارانی که به دلیل نداشتن بلوغ روانی یا عاطفی نمی توانند همکاری کنند و یا کودکانی که دارای مشکلات بدنی و ذهنی یا ناتوانی به علت بیماری های مخاطره آمیز هستند و مانع آرام بخشی هشیارانه می شود.
  2. بیماران نیازمند به درمان های دندانپزشکی ترمیمی یا جرحی که امکان بی حسی موضعی موثر دندانهای آنها به دلیل عفونت حاد، اختلالات آناتومیکی، یا آلرژی وجود ندارد.
  3. کودک یا نوجوان با نیازهای اساسی دندانپزشکی که انتظار بهبود رفتار آنها در آینده نزدیک وجود ندارد، به شدت ناهمکار، ترسان، مضطرب، مقاوم از نظر بدنی یا ارتباط ناپذیر و بی علاقه به ارتباط است.
  4. بیمارانی که آسیب های گسترده به دهان و صورت و دندان های آنها وارد شده است و یا نیاز به اعمال جراحی زیادی دارند.
  5. بیمارانی که نیاز به درمان های جامع و فوری گسترده به دهان و دندان دارند.
  6. بیماران نیازمند به درمان های دندانپزشکی که استفاده از بیهوشی عمومی ممکن است سبب محافظت آنها از ایجاد آسیب روانی و یا کاهش خطرهای پزشکی شود.

اگر مزایای عمل بر خطر بیهوشی غلبه دارد، موارد منع تجویز برای بیهوشی عمومی وجود ندارد یا اندک است. با این حال، هنگامی که نگرانی درباره بیماری پزشکی وجود دارد،مشاوره با متخصص بیهوشی پسندیده است. بیمارانی که بیهوشی عمومی برای آنها منع شده است، به طور معمول کسانی هستند که به دلایل پزشکی نباید زیر بیهوشی عمومی قرار گیرند و یا افراد سالم و همکاری که نیاز های درمان دندانپزشکی آنها اندک است.

 

منبع:مک دونالد دندانپزشکی کودک و نوجوان

 

ارسال دیدگاه