ملاحظات اکلوزالی برای پروتزهای متکی بر ایمپلنت

پروتز
ملاحظات-اکلوزالی-برای-پروتزهای-متکی-بر-ایمپلنت

ملاحظات اکلوزالی برای پروتزهای متکی بر ایمپلنت

موفقیت بالینی و طول عمر ایمپلنت های دندانی داخل استخوانی به عنوان پایه های تحمل کننده نیرو، به واسطه تنظیمات مکانیکی در عملکردآنها قابل کنترل است. وظیفه طراحی پروتز و موقعیت و تعداد ایمپلنت ها با طرح درمان است. شایع ترین عارضه پروتزهای ایمپلنت به عوامل بیومکانیکی مربوط می شود نظیر شکستگی پرسلن، شل شدن سمان یا پیچ پروتز، شل شدن پیچ اباتمنت، شکست زودهنگام پس از بارگذاری (loading) و شکستگی قطعات ایمپلنت. به علاوه، بعد از دستیابی به تثبیت (فیکساسیون) محکم، کانتور مطلوب استخوان کرستال و سلامت لثه، استرس مکانیکی یا استرین فراتر از محدوده فیزیکی بافت سخت، علت اصلی تحلیل استخوان اطراف ایمپلنت های بارگذاری شده محسوب می شود. اگر عمق پروبینگ بیشتر از 5 میلی متر باشد، این تحلیل استخوان می تواند روی سلامت ایمپلنت تاثیر گذار باشد. جمعیت باکتری های بی هوازی در پاکت هایی با این عمق، بیشتر بوده و باعث بروز عوارض بیولوژیک می شوند. به علاوه، در حالت افزایش عمق پاکت، احتمال شرینکیج بافتی بیشتر بوده و ممکن است باعث ایجاد کراوان هایی با طول بلندتر (بلندتر دیده شدن کراوان) یا از بین رفتن پا پیلااینترپروگزیمال یا حتی اکسپوز شدن کرست ماژول ایمپلنت ها شود.

بعد از بازسازی و نوتوانی موفق جراحی پروتزی  با یک پروتز غیر فعال (پسیو/Passive)،استرس های نامطلوب و نیروهای اعمال شده به ایمپلنت و بافت های اطراف اصولا از تماس های اکلوزالی منشا می گیرند. عوارض (پروتزی یا ساپورت استخوانی) گزارش شده در مطالعات follow up، اکلوژن را بعنوان عاملی تعیین کننده برای موفقیت یا شکست معرفی کرده اند. با این حال انتخاب یک طرح است. طرح اکلوزالی برای پروتزهای متکی بر ایمپلنت گسترده  و گاهی محل اختلاف نظر است. طرح اکلوزالی بخصوص در شرایط فعالیت پارافانکشنال فک ها اهمیت دارد چرا که بزرگی و مدت زمان استرس های پارافانکشنال اکلوزالی بیش از استرس فانکشنال است. این مساله بخصوص زمانی اهمیتی دو چندان می یابد که ساختار ایمپلنت از جنبه تعداد یا موقعیت سطح تماس ایمپلنت- استخوان مطلوب نباشد چون در این صورت سطح اعمال نیرو کاهش می یابد. تقریبا همه نظریات اکلوژن بر مبنای وضعیت دندان های طبیعی پایه ریزی شده و عملا بدون تغییر برای سیستم ساپورت ایمپلنت شبیه سازی شده اند. این روش توجیحاتی خاص خود را دارد. گزارش شده که حرکات و سرعت حرکت مندیبل افرادی که از دنچرهای کامل استفاده می کنند با افرادی با دنتیشن طبیعی تفاوت دارد. با این حال، جمت و همکارانش دریافتند که بعد از بازسازی فک بیمارانی که از دنچر استفاده می کردند با پروتز های ثابت ایمپلنت، بازشدن و فانکشن مندیبل از لحاظ سرعت و حرکت مشابه بیماران با دندان طبیعی بود. گارتنر و همکارانش نیز متوجه تشابه میان جویدن افراد با دنتیشن طبیعی و افرادی با ایمپلنت شدند. هنگام اعمال حداکثر نیروهای اکلوزالی، الکترومیوگرام ها نشان دادند که در گروه بیماران دارای ایمپلنت عضلات ورکینگ و غیر ورکینگ مشابهی فعال می شوند(مشابه بیماران با دندان). بنابراین الهام گرفتن از اصول اکلوژن دندان های طبیعی منطقی به نظر می رسد. با این حال، شرایط متعددی خاطر نشان می سازند که پروتزهای ایمپلنت بیش از دندان های طبیعی در معرض خطرات بیومکانیکی قرار دارند. در نتیجه، برخی از اصول اکلوزالی برای ایمپلنت باید با اصول اکلوزالی دندان های طبیعی متفاوت باشند.

منبع:پروتز ایمپلنت های دندانی میش

 

ارسال دیدگاه